လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကို ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးမိန႔္ၿပီ

ခုလက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့အေျခအေနေတြကို ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး_မိန႔္ၿပီ

တိရစာၦန္ဘုံသားေတြကို

တို႔မ်ားလူ႔ဘုံက ေၾကာက္ရ လန႔္ရပါတယ္။

ဟိုပိုးေၾကာက္ရ ဒီပိုးေၾကာက္ရ မ်ားလိုက္တဲ့ ပိုးေကာင္ေတြ။

အခုၾကည့္ေလ… အင္မတန္မွ အသိဉာဏ္ပညာ ႀကီးပါတယ္ဆိုတဲ့ လူသားေတြက ဘာမွ ခႏၶာ ကိုယ္အထည္ျဒပ္ရယ္လို႔ ထင္ထင္ရွားရွားမရွိတဲ့ ကို႐ိုနာဗိုင္းရပ္ ပိုးေကာင္ေလးကို ေၾကာက္ေနၾကရပါတယ္။

အဲဒီပိုးေကာင္ေလးက ေသ႐ြာကို ပို႔ပစ္ေနတာ တစ္ပုံတပင္ႀကီး ရွိေနၿပီ။ဒုံးက်ည္နဲ႔လည္း ပစ္မရ။န်ဴကလီးယားနဲ႔လည္း ေဆာ္မရ။ ဘယ္ ေလာက္ မ်ား ဒုကၡမ်ားလိုက္ၾကသလဲ။

အေရးေပၚသုံးၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီးမ်ားလည္း ကယ္ မရ။ပရိတ္ႀကီးလည္း ဘာမွလုပ္မရ။ တို႔ေတာင္ ေၾကာက္လို႔ ပုန္းေနရတယ္။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ အားကိုးရာ။လူေတြ ကိုယ့္ဟာကိုယ္သာ ျပဳျပင္ေနထိုင္သြားၾကရမွာပါ။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အတၱ၊ မာနေတြ နည္းသည္ထက္ နည္းေအာင္ က်င့္ႀကံယူၾကရမွာပါ။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အတၱ ၊မာနေတြ အားေကာင္းလာေလေလ ကမာၻႀကီး ပ်က္ဖို႔ ျမန္ေလေလပါ။
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ေမာဟ အတၱ မာနေတြ နည္းၾကေလေလ ကမာၻႀကီး အဓြန႔္ရွည္ေလေလ၊ သာယာ ေအးခ်မ္းေလေလပါ။

ဘာစာမွ လုံလုံ ေလာက္ေလာက္ မလုပ္ဘဲနဲ႔ စာေမးပြဲေျဖဖို႔နီးေတာ့မွ ေဘာပင္ေလး မန္းေပးစမ္းပါ။ေပတံ ေလး မႈတ္ေပးစမ္းပါ။ ယၾတာေလး ေခ်ေပးစမ္းပါနဲ႔ ဘယ္ရမလဲ။

ဘဝမွာ ေနမိေနရာ စားမိစားရာ၊ ျဖစ္သလိုေနျဖစ္သလိုစား၊ ဘုရား တရားနဲ႔ အေဝးႀကီး၊ ငါးပါးသီလေတာင္ ေစာက္ထိုး ေမွာက္ခုံဆို၊ အေရးေပၚေတာ့မွ ပရိတ္ကေလး ႐ြတ္ေပးစမ္းပါ ဘယ္ရမလဲ။

ဘုန္းႀကီး ရဟန္းသံဃာကို ၾကည္ညိဳတာ ကိုယ့္အလိုက် ျဖစ္ေနတဲ့ခါတစ္မ်ိဳး၊အလိုမက်တဲ့တစ္ေန႔ စိတ္ေကာက္ အတင္းေျပာ၊ ရတနာ သုံးပါးကိုေစာ္ကား။

အိမ္က လင္မယားအတိုင္း ေတာ္ၾကာ ႐ိုက္ၾကႏွက္ၾက၊ ေတာ္ၾကာ ခ်စ္လို႔ ခင္လို႔ ၿပဳံးေပ်ာ္လို႔။ အဆင္မေျပ ဘုန္းႀကီးလည္း အ႐ိုက္ခံရမွာပဲ။ သာသနာကို အဲေလာက္ၾကည္ညိဳၾကတာ။

မိဘကို က်ျပန္ေတာ့လည္း ငါက ရွာေကြၽးေနရလို႔ပင္ပမ္းလို႔ စတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ ေအာ္ေငါက္ဆဲဆို၊ တခါတရံ လက္နဲ႔ေတာင္ မိဘကို ႐ိုက္ၾကေသး။

(ဝဋ္ေႂကြးနဲ႔ အပါယ္ငရဲက ငါ့ဆီကို ေရာက္မွေရာက္ေစ ေစာင့္ႀကိဳေန၏။ အဲေတာ့မွ အေမေရ ကယ္ပါဦး အေဖေရ ကယ္ပါဦး ဘယ္ရေတာ့မလဲ)

ဆရာသမားကို ဆိုလို႔ရွိရင္လည္း ဆရာသမား ဆိုဆုံးမ ႐ိုက္ပုတ္တာမႀကိဳက္၊ ငါ့သားကို ဒီလိုလုပရွမလား၊ငါ့သမီးကို ဒီလိုျပဳမူရမလား၊ဆရာသမားေတြကို ဆဲဆို ႀကိမ္းေမာင္း၊ က႑ေကာစ တိုက္။

သားသမီးေတြကို မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူ အေလ့အက်င့္ေတြကို ေျမႇာက္ ထိုးပင့္ေကာ္လုပ္ေပး။

(ကိုယ္လူႀကီးျဖစ္လာတဲ့ တစ္ေန႔ဆရာသမား ျဖစ္လာတဲ့တစ္ေန႔ ေၾကာက္စရာ ဝဋ္ေႂကြးကေစာင့္ႀကိဳေန)

တခ်ိဳ႕ဘုန္းႀကီးမ်ားဆိုလို႔ ရွိရင္လည္း ႀကီးလိုက္တဲ့ ေလာဘ၊ လိုခ်င္လိုက္တဲ့ လာဘ္လာဘ၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ရရ ရရင္ ၿပီးေရာ့ဆိုတဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳး။

သူမ်ားကိုက်ေတာ့ ဒါနဆိုတာ ပိယဂုဏ္ကိုေဆာင္တယ္။လူနတ္ခ်စ္ေဆးလည္းျဖစ္တယ္။ အာေပါင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေဟာလိုက္တဲ့တရား။

ကိုယ့္က် ငါးျပားေစ့ တစ္ေစ့ေတာင္ မေပး မလႉခ်င္တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားလည္း ေတြ႕ဖူးပါရဲ႕။သူမ်ားက ဒါနနဲ႔ စြန႔္လိုက္တဲ့ ပစၥည္းကို ကိုယ္က ေလာဘနဲ႔ သိမ္းပိုက္ထားတဲ့ဘဝ၊

ၿပီးေတာ့တခါ ဟိုေက်ာင္းလိုက္လု ၊ဒီေက်ာင္းလိုက္လုနဲ႔၊ ေက်ာင္းလုတဲ့ အမႈ႕ေတြ ႏိုင္ငံေတာ္ ဝိနိစၦယ႐ုံးမွာ တစ္ပုံတပင္ႀကီးျဖစ္ပါသတဲ့။

အမႈ႕ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သိန္းရာခ်ီၿပီး လာဘ္ထိုးၾကရတာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ရွိပါရဲ႕။ ေျမအလႉရွင္လည္းရွိတယ္။

ေက်ာင္းေဆာက္လႉမယ့္ အလႉရွင္လည္းရွိတာေတာင္မွ ကိုယ့္ေျမေပၚမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ခြင့္ရဖို႔အတြက္ ဆိုင္ရာ ရပ္ေက်းသံဃနာယကအဖြဲ႕ကို သိန္းငါးဆယ္ေလာက္နဲ႔သြားကန္ေတာ့ရတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္မ်ားလည္းရွိသတဲ့။ မေပးရင္ မပူေဇာ္ရင္ ေက်ာင္း ေဆာက္ခြင့္မရ။ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ေလာကႀကီး။

အားအားရွိ ဘာသာ သာသနာကို ပ်က္ေအာင္လုပ္တာကုလားကိုထိုးခ်လိုက္၊ ခရစ္ယာန္ကို ယိုးမယ္ဖြဲ႕လိုက္နဲ႔။ကိုယ့္သာသနာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္သာ အရင္ျပင္ၾကရမွာပါ။

အဓိက ကိုယ္ရင္ထဲက သာသနာကို အရင္ျပင္ၾကရမွာပါ။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အတၱ၊ မာနေတြကိုပါးသည္ထက္ပါးေအာင္ က်င့္ေဆာင္ၾကရမွာပါ။ဘုရားက မကယ္ဘူး။ ပရိတ္ႀကီးက မကယ္ဘူး။ပ႒ာန္းဖတ္တာနဲ႔ သိဒၶိေတြ မတက္ဘူး။ ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္သာ ကယ္ၾကရမွာပါ။

“လူမစြမ္း နတ္မ”ဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စြမ္းတဲ့ လူကိုမွ နတ္က မ တာပါ။ဒါန စြမ္းတယ္၊ သီလ စြမ္းတယ္၊ ဘာဝနာစြမ္းတယ္၊အဲဒါကိုမွ နတ္က မ တာပါ။

အမွန္အားျဖင့္ေတာ့ကိုယ့္အစြမ္းေၾကာင့္ နတ္က မ တာပါဗ်ာ။တိရစာၦန္ ဘုံသားေတြထက္လူ႔ဘုံက အသိဉာဏ္ ပိုသာသင့္ပါတယ္။

ပါေမာကၡခ်ဳပ္_ဆရာေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ

သာဓု သာဓု သာဓုပါ ဆရာေတာ္ဘုရား c r d

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*